W 1947 roku profesor Matsuyama opracował 8-calowy (ok. 15 cm) plastikowy kijek, któremu nadał nazwę - YAWARA na cześć wczesnojapońskich sztuk walki wręcz.
Zgodnie z pierwowzorem kijek wyposażony był na końcach w krótkie na 1/4 cala (ok. 0,7 cm) kolce mające zapobiec wyrwaniu go przez napastnika. Z uwagi na niewielkie rozmiary YAWARA szybko zdobyła uznanie wśród fachowców i weszła na wyposażenie amerykańskiej Policji jako broń przyboczna obok pałki policyjnej - Tonfy i broni palnej.
W późniejszym okresie Departament Policji zabronił stosowania ostrych kolców, a w ich miejsce pojawiły się zaokrąglone pierścienie chwytne.
Przez wielu fachowców YAWARA uznana została za najbardziej prostą i efektywną broń krótką, która w rękach doświadczonego eksperta może okazać się zabójcza. Dodatkową zaletą doskonalenia technik obronnych z użyciem YAWARY okazał się fakt, iż w sytuacji zagrożenia można wykorzystać jej substytut jaki często znajduje się pod ręką np.: pióro, flamaster czy nawet szczotkę do włosów.
YAWARA jest często nazywana mylnie "Judo stick", a jej odmiany wykonywane są zarówno z plastiku, drewna jak i stopów metali lekkich. YAWARA uznawana jest w wielu krajach za groźną broń osobistą i posiadanie jej, podobnie jak innych rodzajów broni związanych z dalekowschodnimi sztukami walki wymaga specjalnych zezwoleń. Najczęściej techniki obronne z jej wykorzystaniem nauczane są w szkołach związanych z tradycją Jujitsu. W Ameryce nauczany był również swego czasu styl walki Kubotan, opracowany przez sensei Tak Kubota, polegający na szeregu technik obronnych z wykorzystaniem solidnej konstrukcji pióra wiecznego. Miał on stanowić niejako rozwinięciem technik YAWARY na użytek zwykłego obywatela. Obecnie niektóre odmiany YAWARY posiadają zatępione końce inne metalowe kulki, które czynią tę broń jeszcze bardziej niebezpieczną. Zastosowanie kulek powoduje koncentrację energii uderzenia na znacznie mniejszym obszarze, przez co mogą one zagłębiać się bardziej w miękkie rejony czaszki czyniąc tę formę broni jeszcze bardziej niebezpieczną.
Wiele z pośród technik YAWARA zaczerpniętych zostało z japońskiego Tantojutsu, w tym techniki "tsuki waza", czy techniki pchnięć.
Doskonałą pozycją poświęconą techniką walki z wykorzystaniem krótkiego kijka może być wydana w 1972 roku przez Bruce Tegnera książka pt."Stick-Fighting: Self-Defence". Ten sam autor w książce pt."Self-Defence: Nerve Centers & Pressure Points" opisuje obszary potencjalnego ataku na ludzkim ciele, które mogą być celem w technikach z wykorzystaniem YAWARY.
Techniki walki z wykorzystaniem krótkiego kijka składają nie z sekwencji uderzeń na newralgiczne rejony splotów nerwowych, ucisków głównych naczyń krwionośnych, czy nawet kości przeciwnika. Część technik wykorzystuje zjawisko szybkich ciosów rykoszetowych i odbić z wykorzystaniem obydwu końców YAWARY.Dodał/a:WeRs
Najnowsze
